سه شنبه, دسمبر 7, 2021
Homeادبشعرډبره / د شفیقې خپلواک شعر

ډبره / د شفیقې خپلواک شعر

ټول حواس مې په کړکۍ کې را ایسار دي

عاطفه مې سمپولې ده له ځانه

ټولې چیغي مې لمن کې کړې راټولې

حافظې نه مې ایستلی یې جانانه

***********

اوس اوبه له تورې تیږې نه ایستی شم

کاینات مې د بڼو لاندې راشنه دي

یو څو توري مې تندي باندې نڅیږي

خو پوهیږم نه چې دا کرښې د څه دي؟

**********

په دعا مې عقیده د زړګي نشته

له پانزیب سره نڅا مې عبادت دی

اوس منم چې د سپوږمۍ همزولې خور یم

لوړه نه یم دا لوړتیا خو مې عادت دی

*********

زنده ګي ته ور په څنګ شومه لالیه

ساه مې نه رغړي په سترګو کې بندي ده

چې له لپو مې دنیا وښویدله

وایه کومه زنده ګي مې ابدي ده؟

**********

تاته زده وه رسامي د غږیدلو

خو ماځانته لا مویک موندلی نه دی

خو پام بیا چې مې له سترګو لاندې نه کړې

ګوره دا وار مې زړه ګی راوړی نه دی

**********

بې له تا مې زنده ګي کول زده کړي

د دې پورې غره ډبره مې ملګرې

اوس خورا منطق په هر څه کې پالمه

عاطفه مې ده له سترګو راشکولې

پای

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here

- Advertisment -

ادب