سه شنبه, دسمبر 7, 2021
Homeادبشعرآريانا / دروېش درانى

آريانا / دروېش درانى

مرګ د سپين غرۀ پر يوه غټه غوندي پرښه ناست دے

اندېښنو وړے دے و خپلي بېوسۍ ته غريب

اوړي را اوړي يې په زړۀ کي دا يوه خبره

چي زۀ په زور او دبدبه کي سکندر هم نۀ شوم

د دې جهان د دې فاني انسان په سر هم نۀ شوم

***

هغه چي کومه ورځ په دغه اراده روان شو

چي له يوۀ سره تر بله دا جهان کړي لاندي

نو يې د توري مخته هيڅوک ټينګېدلاى نۀ شو

خو افغانانو کړ را ټينګ پر خپله خاوره باندي

را اورول يې زحمتونه لکه واوره باندي

***

مګر تر ما دے ننګيالے و خوت په دغه ځاى کي

په څلور کاله کي يې ځان له دې ګردابه و يوست

زۀ خو چي کله لکه دے په يرغل راغلم دلته

نو څلوېښت کاله دا دي تېر شول چي سور اور اوروم

ژور زخمونه پر وګړو لور په لور اوروم

***

دغه زخمونه او اورونه هيڅ اثر نۀ کوي

نۀ دا ولس ماتې مني، نۀ ما وتو ته پرېږدي

راپسي کار د نور جهان مي نايبان چلوي

زۀ کښېوتلے يم ډېر بد، په آريانا کي ګير يم

د دې خروړو افغانانو په دنيا کي ګير يم.

***

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here

- Advertisment -

ادب